To była moja pierwsza podróż do Nepalu. Wtedy to odważyłam się trochę losem zmuszona, do samotnej podróży. Pełna obaw i lęku, o to jak na wysokościach sama sobie poradzę, ostatecznie uspokojona przez Janusza Kalinowskiego, który poinformował mnie, że idę na tę wyprawę z najlepszym: Leszkiem Cichym.

Ta podróż, dała mi przestrzeń do myślenia, że Nepal to moje miejsce, rozpoznawalne od pierwszych kroków na lotnisku w Katmandu. Widoki, zapachy i obyczaje znane mi od najmłodszych lat, kiedy to czytałam pierwsze książki Jerzego Kukuczki czy Krzysztofa Wielickiego. Kultura wprawdzie nieznana, stąd może pierwsza samotna wizyta w Pasupatinath i widok palonych zwłok szokujący, ale szybko przyjęłam ją z pełnym jej dobrodziejstwem. 

Katmandu – mimo wrzawy, zgiełku i wydawać by się mogło chaosu, od razu pokochałam z każdym wkurzającym krzykiem sprzedawców ulicznych. Zapachy jedzenia i kadzideł, stały się jak najpiękniejsze dla mnie perfumy – idealnie zlewające się z zapachem mego ciała.

Pierwszy raz zobaczyłam na własne oczy Annapurnę z pokładu helikoptera i wtedy to pierwszy raz łzy się polały i dech odebrała, pierwsza bezmyślna próba energicznego wbiegnięcia pod sanktuarium. Podczas powrotnego lotu, łzy się lały już cały czas – bo spełniłam marzenie życia, jakim była podróż do Nepalu. Sama trasa trekkingu jest dość tłoczna, ale każdy kolejny krok był piękniejszy, a szczyty wyższe od tych, które widziałam do tej pory.

Nepalskie schody (stopnie ułożone z kamieni na różnych wysokościach od 20 cm do 50 cm) chyba długo po tej wyprawie były moim koszmarem. Sporo też podczas tej wyprawy popełniłam błędów technicznych – starając się iść swoim normalnym tempem – co ostatecznie doprowadziło do stanu paniki podczas nocy w ABC. 

Co zapamiętałam z tej podróży? – ludzi. Marka, Radka i Roberta i kilkoro innych z którymi spotkałam się po powrocie do Polski. 
Z Markiem mam kontakt do dnia dzisiejszego – to od niego usłyszałam o filozofii małych kroków – najważniejsze to zrobić krok, nawet jeśli mały do jednak krok do przodu.