Chiny znalazły się na mojej liście podróży niejako przypadkiem, bo głównym celem był Tybet. I tu pewnie gdyby to przeczytał wódz jednego z największych gospodarek na świecie, ukarałby mnie pewnie dożywotnim zakazem wjazdu do tego kraju albo wbił w jeden z rządowych systemów bankowych, dożywotnią niezdolność kredytową. Lecąc do Chin, brałam margines na sytuację polityczną i na ile tylko się dało, chciałam być apolityczna i daleka od oceny historii i tego co zrobili z Tybetem.

Czy się udało? Starałam się bardzo.

Pierwszy na liście był Pekin. Drugie pod względem ludności miasto. Zaskoczyła mnie ogromna ciekawość nami i tym skąd jesteśmy. Mimo obaw o barierę językową z pomocą translatora, udawało się dogadać – no prawie wszędzie. Tam gdzie elektronika była blokowana, mój palec na kolorowym menu wskazujący co chcę zjeść😊 w zupełności wystarczał. Zakazane miasto czy Świątynia Nieba pozostaną na długo w pamięci. Drobiazgowość zdobień i przywiązania do kultury, widoczna w każdym najdrobniejszym szczególe. Oprócz tego co piękne i zachwycające innością tej kultury, było miejsce – gdzie jednak mowę odebrało – Plac Tian’anmen. I nie z racji sztywnego wojskowego sznytu, podczas ceremoniału opuszczania flagi, ale tym jak skutecznie historię próbuje się tu zmienić, robiąc z miejsca największej na świecie masakry, plac piknikowy odwiedzany licznie przez Chińskie rodziny. Chcę jednak wierzyć, że ten piknik ma niestety podłoże strachu i politycznej próby kontroli społeczeństwem.